Mijn bet-overgrootvader Johannes Reinier Smalt speelde in het Rotterdamse muziekleven van de 19e eeuw een vooraanstaande rol, allereerst als Secretaris van de Maatschappij ter bevordering van de Toonkunst, maar ook als organisator bij het toenmalige muziekgezelschap Eruditio Musica, als muziekrecensent bij de Rotterdamsche Courant, en als ‘de ziel’ van het Landelijk Muziekfeest in 1854 dat eveneens in Rotterdam plaatsvond. Rotterdam was toen een ongezonde stad waar de cholera duizenden slachtoffers maakte. De bevolking was er zeer krap gehuisvest binnen stadswallen daterend uit de zestiende eeuw. Maar dergelijke omstandigheden deerden Smalt en andere pioniers van de klassieke muziek in Nederland niet: zij bleven volharden in hun wens om een volwaardige Nederlandse muziektraditie op te bouwen, naar het voorbeeld van Duitsland en Frankrijk. Rotterdam speelde daarin een voortrekkersrol: er heerste een mentaliteit waarin betrekkelijk makkelijk mensen te vinden waren die iets wilden ondernemen of steunen, ook als het vrij zeker was dat het zakelijk gewin nihil zou zijn. Iemand als Smalt, een zakenman in granen, spendeerde nagenoeg zijn hele vermogen aan de bevordering van het culturele leven in Rotterdam, niet alleen door het organiseren van concerten maar ook door er grote namen naartoe te halen (zoals de Schumanns) en door het helpen oprichten van een muziekopleiding van hoge kwaliteit. Samen met zijn beste vriend Jan Pieter Heije die de landelijke leiding had over Toonkunst wilde hij muziek ook bereikbaar maken voor iedereen. Smalts niet aflatende inspanningen gedurende twintig jaar leidden er toe dat de allereerste Mattheus Passion van Bach in Nederland tot uitvoering kwam in 1870, en dit natuurlijk in Rotterdam. Dat Bachs meesterwerk tegenwoordig een alom geliefd muziekstuk onder alle lagen van de bevolking is geworden, zou Johannes Reinier Smalt heel gelukkig hebben gemaakt!